طاهره ترکمان و علیرضا نوروزی

ظهور دانشگاه کارآفرین به ‌عنوان نمود عینی ارتباط صنعت و دانشگاه، افق‌های نوینی از اشتغال ‌زایی و کارآفرینی در سطح گسترده را فراروی برنامه ‌ریزان و مدیران دانشگاه ‌ها قرار می ‌دهد. هدف از این پژوهش، تعیین وضعیت شاخص ‏های دانشگاه کارآفرین بر مبنای مدل گیب (2012) در دانشگاه تهران است.

روش این پژوهش، پیمایشی و توصیفی است. جامعه آماری این پژوهش دانشکده‌ های فنی مهندسی، مدیریت و کارآفرینی دانشگاه تهران است که 299 نفر از اعضای هیئت علمی به ‌عنوان نمونه انتخاب شده ‌اند و تعداد 271 پرسش‌نامه برگردانده شده است. برای جمع ‏آوری داده‏ ها از پرسش ‌نامه‏ استاندارد گیب (2012) استفاده شده و تجزیه و تحلیل داده‏ ها به وسیله نرم ‏افزار آماری اس.پی.اس.اس انجام شده است.

یافته‌ های پژوهش نشان می ‌دهد که مؤلفه ‌های چشم ‌انداز، مأموریت و راهکار دانشگاه؛ حاکمیت و اداره دانشگاه؛ ساختار و طرح سازمانی؛ چندرشته ‌ای، فرارشته ‌ای؛ قدرت نفوذ؛ مدیریت ذی‏نفعان و ارزش ‌های جامعه؛ دانش ‌آموختگان؛ انتقال دانش؛ مرکز رشد، تأمین مالی مخاطرات در تمام شرکت‌ های مشتق از دانشگاه در وضعیتی نسبتاً مطلوب و مؤلفه‌ های بین ‌المللی ‏سازی و آموزش کارآفرینانه و سرمایه ‌گذاری در وضعیت نامطلوبی قرار دارند.

نتایج پژوهش نشان می ‌دهد که وضعیت کلی شاخص ‌های دانشگاه کارآفرین بر مبنای مدل گیب (2012) در دانشگاه تهران در حد نسبتاً مطلوبی است. بنا بر نظرات اساتید دانشگاه تهران می ‌توان نتیجه گرفت که شاخص ‌های دانشگاه کارآفرین شامل: مؤلفه ‌های چشم ‌انداز، مأموریت و راهکار دانشگاه، حاکمیت و اداره دانشگاه، ساختار و طرح سازمانی، قدرت نفوذ و استفاده از منابع متنوع، مدیریت ذی‏نفعان و ارزش ‌های جامعه، دانش ‌آموختگان، چندرشته ‌ای و فرارشته‌ ای، انتقال دانش، مرکز رشد، تأمین مالی مخاطرات در شرکت ‌های مشتق از دانشگاه در وضعیتی نسبتاً مطلوب و مؤلفه‌ های بین ‌المللی ‏سازی، آموزش کارآفرینانه و آموزش سرمایه‌ گذاری در وضعیت نامطلوبی قرار دارند. با توجه به نتایج به دست آمده از بین مؤلفه ‌های دانشگاه کارآفرین، شاخص‌ مرکز رشد، تأمین مالی مخاطرات در شرکت‏ های مشتق از دانشگاه بیشترین تأثیر را در توسعه دانشگاه تهران به عنوان دانشگاه کارآفرین دارد.

منبع: ترکمان، طاهره، و نوروزی، علیرضا (1396). بررسی وضعیت شاخص ‏های دانشگاه کارآفرین بر مبنای مدل گیب 2012 در دانشگاه تهران. رهیافت، 27 (1)، 131-147.