انگلیسی نویسی منابع پارسی و چالشهای آن برای پایگاههای اطلاعاتی و نویسندگان ایرانی
در خصوص انگلیسینویسی منابع و مآخذ پارسی زبان میتوان گفت از یک سو، توجیه سردبیران و اعضای هیأت تحریریه مجلههای علمی (اغلب پزشکی) این است که این مجلهها در نمایهنامههای بینالمللی نمایهسازی میشوند و باید منابع و مآخذ به زبان انگلیسی ترجمه شوند. از سوی دیگر، پایگاههای اطلاعاتی خارجی هم برای تسهیل امور جاری خود اصرار دارند که منابع انگلیسینویسی شود، زیرا با زبانهای پارسی، عربی، چینی و غیره مشکل دارند. تا اینجای کار، توجیه مجلهها و پایگاههای اطلاعاتی منطقی است.
اما مشکل زمانی شروع میشود که همین مجلههای ایرانی اغلب در حوزه پزشکی (مانند: مجله پیاورد سلامت و مجله مدیریت اطلاعات سلامت) که منابع پارسی را به انگلیسی ترجمه کردهاند در نمایههای ملی مانند: پایگاه استنادی اطلاعات علمی (www.SID.ir) جهاد دانشگاهی، پایگاه استنادی جهان اسلام (ISC) و پایگاههای اطلاعاتی ایرانداک نمایهسازی شوند. آنجا که منابع غیرپارسی زبان وارد سیستم نمیشوند (تایپ نمیشوند) و غیر از مقاله مجله سایر مآخذ (کتاب، پایاننامه و غیره) بر اساس سیاستگذاری پایگاه اطلاعاتی حذف میگردند. حقیر (به عنوان کسی که چند سالی در حوزه نمایهسازی از یک سو و علمسنجی از سوی دیگر مطالعه داشتم) بر این باورم که سردبیران و ناشران ایرانی که چنین سیاستی را در پیش گرفتهاند ضربه سنگینی بر نظام استنادی و شبکه ارجاعی مقالههای مجلههای خود و آثار نویسندگانی که در این مجلهها مقاله چاپ مینمایند وارد میکنند و با این کار حتی در محاسبه ضریب تاثیرگذاری خود در سطح ملی هم اخلال ایجاد میکنند. برای نمونه، پایگاه اطلاعاتی استنادی جهاد دانشگاهی و پایگاه استنادی جهان اسلام منابع انگلیسی و لاتین را وارد سیستم خود نمینمایند.
به نظر میرسد که پایگاههای استنادی ایرانی با حذف منابع پارسی ترجمه شده به زبان انگلیسی و همچنین با حذف منابع انگلیسی و لاتین از شبکه استنادی و ارجاعی در واقع فلسفه وجودی نمایههای استنادی را هم زیر سؤال بردهاند و مجلههایی که مآخذ را به زبان انگلیسی ترجمه مینمایند به این مسأله بیشتر دامن میزنند. البته امیدوارم دوستان دستاندرکار پایگاههای اطلاعاتی و مجلهها از این گفته صریح و علمی دلخور نشوند.
تا اینجای قضیه مربوط به مجلهها و پایگاههای اطلاعاتی بود. اما ضلع سوم این مثلث کاربر بخت برگشتهای است که با دیدن پیشینه اطلاعاتی یک مقاله در یک پایگاه استنادی ایرانی و و مشاهده عبارت مآخذ (0)، استنادها (0) در زیر آن پیشینه، به طور عادی فکر میکند که نویسنده آن مقاله از هیچ سندی استفاده نکرده است و هیچ فردی هم به او استناد نداده است. بنابراین، با خود میگوید که آن مقاله، اعتبار علمی و پژوهشی ندارد و از خواندن آن صرف نظر میکند (البته این کاربر کاملاً حق دارد که چنین تصوری کند).
یکی از مجلههای علمی و پژوهشی حوزه کتابداری پزشکی "پیاورد سلامت" است. این مجله در پایگاه استنادی جهاد دانشگاهی نمایهسازی میگردد اما وقتی به پیشینههای این مجله نگاه میکنید میبینید که برای همه مقالهها مراجع (عدد صفر نوشته شده است. دلیل آن این است که این مجله از سیاست انگلیسینویسی منابع فارسی تبعیت میکند. البته هدف از ذکر این مجلهها فقط ذکر مثال است و از منظر علمی مجلههای معتبری هستند.
اگر یک کاربر ایرانی بخواهد مآخذ یک مقاله پارسی را در پایگاههای داخلی دنبال کند و بخواهد اصل منابع و مآخذ آن مقاله را نیز مطالعه کند به طور حتم با مشکل اساسی مواجه خواهد شد و این نقض آشکار فلسفه وجودی پایگاههای استنادی است. هر پژوهشگر تازهکاری میداند که یکی از سادهترین راههای بازیابی منابع مرتبط با یک مدرک، مطالعه مآخذ آن است. در آن سوی قضیه هم نظام استنادی و ارجاعی مقالههای داخلی و محاسبه تعداد استناد به هر مقاله/مجله و ضریب تاثیرگذاری آن مجله با مشکل مواجه خواهد شد.
بنابراین یا بایستی پایگاههای اطلاعاتی داخلی به سمت انگلیسینویسی تمام منابع پیش بروند که در درازمدت این کار ضربه دیگری بر زبان پارسی و منابع پارسی زبان است و به دلیل آنکه هر نویسندهای هنگام استناد به منابع پارسی زبان هر طور که دلش بخواهد آن را ترجمه میکند. لذا نوعی هرج و مرج در نظامهای اطلاعاتی ایجاد میشود.
اگر نگاهی به پایگاههای اطلاعاتی چین، ژاپن، اسپانیا، برزیل و هر کشور غیر انگلیسی زبانی داشته باشیم، به خاطر ورود به پایگاههای اطلاعاتی خارجی منابع و مآخذ مجلههای خود را به زبان انگلیسی ترجمه نمیکنند. به طور خلاصه میتوان گفت که انگلیسینویسی غیراستاندارد منابع پارسی مقالههای مجلههای ایرانی باعث اتلاف وقت و سرمایه پژوهشگران و پایگاههای اطلاعاتی میشود.
Knowledge has always been the source of scientific and economic development