در خصوص انگلیسی‏نویسی منابع و مآخذ پارسی زبان می‏توان گفت از یک سو، توجیه سردبیران و اعضای هیأت تحریریه مجله‏های علمی (اغلب پزشکی) این است که این مجله‏ها در نمایه‏نامه‏های بین‏المللی نمایه‏سازی می‏شوند و باید منابع و مآخذ به زبان انگلیسی ترجمه شوند. از سوی دیگر، پایگاه‏های اطلاعاتی خارجی هم برای تسهیل امور جاری خود اصرار دارند که منابع انگلیسی‏نویسی شود، زیرا با زبان‏های پارسی، عربی، چینی و غیره مشکل دارند. تا این‏جای کار، توجیه مجله‏ها و پایگاه‏های اطلاعاتی منطقی است. 

اما مشکل زمانی شروع می‏شود که همین مجله‏های ایرانی اغلب در حوزه پزشکی (مانند: مجله پیاورد سلامت و مجله مدیریت اطلاعات سلامت) که منابع پارسی را به انگلیسی ترجمه کرده‏اند در نمایه‏های ملی مانند: پایگاه استنادی اطلاعات علمی (www.SID.ir) جهاد دانشگاهی، پایگاه استنادی جهان اسلام (ISC) و پایگاه‏های اطلاعاتی ایرانداک نمایه‏سازی شوند. آن‏جا که منابع غیرپارسی زبان وارد سیستم نمی‏شوند (تایپ نمی‏شوند) و غیر از مقاله مجله سایر مآخذ (کتاب، پایان‏نامه و غیره) بر اساس سیاست‏گذاری پایگاه اطلاعاتی حذف می‏گردند. حقیر (به عنوان کسی که چند سالی در حوزه نمایه‏سازی از یک سو و علم‏سنجی از سوی دیگر مطالعه داشتم) بر این باورم که سردبیران و ناشران ایرانی که چنین سیاستی را در پیش گرفته‏اند ضربه سنگینی بر نظام استنادی و شبکه ارجاعی مقاله‏های مجله‏های خود و آثار نویسندگانی که در این مجله‏ها مقاله چاپ می‏نمایند وارد می‏کنند و با این کار حتی در محاسبه ضریب تاثیرگذاری خود در سطح ملی هم اخلال ایجاد می‏کنند. برای نمونه، پایگاه اطلاعاتی استنادی جهاد دانشگاهی و پایگاه استنادی جهان اسلام منابع انگلیسی و لاتین را وارد سیستم خود نمی‏نمایند.

به نظر می‏رسد که پایگاه‏های استنادی ایرانی با حذف منابع پارسی ترجمه شده به زبان انگلیسی  و همچنین با حذف منابع انگلیسی و لاتین از شبکه استنادی و ارجاعی در واقع فلسفه وجودی نمایه‏های استنادی را هم زیر سؤال برده‏اند و مجله‏هایی که مآخذ را به زبان انگلیسی ترجمه می‏نمایند به این مسأله بیش‏تر دامن می‏زنند. البته امیدوارم دوستان دست‏اندرکار پایگاه‏های اطلاعاتی و مجله‏ها از این گفته صریح و علمی دلخور نشوند.

تا این‏جای قضیه مربوط به مجله‏ها و پایگاه‏های اطلاعاتی بود. اما ضلع سوم این مثلث کاربر بخت برگشته‏ای است که با دیدن پیشینه اطلاعاتی یک مقاله در یک پایگاه استنادی ایرانی و و  مشاهده عبارت مآخذ (0)، استنادها (0) در زیر آن پیشینه، به طور عادی فکر می‏کند که نویسنده آن مقاله از هیچ سندی استفاده نکرده است و هیچ فردی هم به او استناد نداده است. بنابراین، با خود می‏گوید که آن مقاله، اعتبار علمی و پژوهشی ندارد و از خواندن آن صرف نظر می‏کند (البته این کاربر کاملاً حق دارد که چنین تصوری کند).

یکی از مجله‏های علمی و پژوهشی حوزه کتابداری پزشکی "پیاورد سلامت" است. این مجله در پایگاه استنادی جهاد دانشگاهی نمایه‏سازی می‏گردد اما وقتی به پیشینه‏های این مجله نگاه می‏کنید می‏بینید که برای همه مقاله‏ها مراجع (عدد صفر نوشته شده است. دلیل آن این است که این مجله از سیاست انگلیسی‏نویسی منابع فارسی تبعیت می‏کند. البته هدف از ذکر این مجله‏ها فقط ذکر مثال است و از منظر علمی مجله‏های معتبری هستند.

اگر یک کاربر ایرانی بخواهد مآخذ یک مقاله پارسی را در پایگاه‏های داخلی دنبال کند و بخواهد اصل منابع و مآخذ آن مقاله را نیز مطالعه کند به طور حتم با مشکل اساسی مواجه خواهد شد و این نقض آشکار فلسفه وجودی پایگاه‏های استنادی است. هر پژوهشگر تازه‏کاری می‏داند که یکی از ساده‏ترین راه‏های بازیابی منابع مرتبط با یک مدرک، مطالعه مآخذ آن است. در آن سوی قضیه هم نظام استنادی و ارجاعی مقاله‏های داخلی و محاسبه تعداد استناد به هر مقاله/مجله و ضریب تاثیرگذاری آن مجله با مشکل مواجه خواهد شد.

بنابراین یا بایستی پایگاه‏های اطلاعاتی داخلی به سمت انگلیسی‏نویسی تمام منابع پیش بروند که در درازمدت این کار ضربه دیگری بر زبان پارسی و منابع پارسی زبان است و به دلیل آن‏که هر نویسنده‏ای هنگام استناد به منابع پارسی زبان هر طور که دلش بخواهد آن را ترجمه می‏کند. لذا نوعی هرج و مرج در نظام‏های اطلاعاتی ایجاد می‏شود.

اگر نگاهی به پایگاه‏های اطلاعاتی چین، ژاپن، اسپانیا، برزیل و هر کشور غیر انگلیسی زبانی داشته باشیم، به خاطر ورود به پایگاه‏های اطلاعاتی خارجی منابع و مآخذ مجله‏های خود را به زبان انگلیسی ترجمه نمی‏کنند. به طور خلاصه می‏توان گفت که انگلیسی‏نویسی غیراستاندارد منابع پارسی مقاله‏های مجله‏های ایرانی باعث اتلاف وقت و سرمایه پژوهشگران و پایگاه‏های اطلاعاتی می‏شود.