اگرچه برخی از افراد معتقدند که افزایش حقوق و بهبود مسائل رفاهی و اقتصادی اعضای هیات علمی دانشگاه‌ها، اقدام خوبی جهت افزایش میزان علم و پژوهش است و البته تا حدودی درست است. یا به عبارتی، در مورد برخی از اعضای هیات علمی درست است. اما واقعیت این است که اساتیدی هستند که دارای ویلای شخصی، چندین ماشین شخصی و غیره هستند ولی بعد از ۳۰ سال خدمت حتی یک مقاله بین­المللی ندارند و در سطح ملی هم فقط به چند مقاله ترجمه اکتفاء کرده­اند. در نتیجه، اعضای هیات علمی باید شم پژوهش داشته باشند.

دکتر اعوانی (۱۳۸۵) معتقد است هنوز اگر با دیگر اقشار جامعه مقایسه شوند، اساتید و اعضای هیات علمی با توجه به شأن اجتماعی‌شان عملاً به لحاظ معیشتی در سطحی نیستند که بتوانند با فراغ خاطر به پژوهش بپردازند و لذا می‌بینیم که این اقدام نتوانسته است اعضای هیأت علمی را از فعالیت یا تدریس فراتر از ساعات موظفی باز دارد. خانم دکتر اعوانی پیشنهاد می‌کند اقدامات بیشتری در راستای تامین مالی اعضای هیات علمی دانشگاه­ها و مؤسسه­های پژوهشی انجام گیرد؛ و در عین حال به گونه‌ای هدایت‌شده اعضای مذکور به سمت خدمات‌دهی بیشتر در راستای ارائه مشاوره به دانشجویان، تحقیق، بازبینی پایان‌نامه‌های انجام‌شده و دیگر فعالیت‌های علمی موسسه‌های محل عضویت سوق داده شوند.

عمیدزنجانی (۱۳۸۵) با ابراز نگرانی از ركود علمی برخی از اعضای هیأت علمی دانشگاه می­گوید "متاسفانه برخی از اساتید بعد از گذشت 35 سال همچنان بدون هیچ تلاش علمی در یك رتبه باقی می‌مانند و بازنشسته می‌شوند كه برای جلوگیری از این امر باید هر چند مدت یك‌بار به سراغ این دسته از اعضای هیات علمی رفت و آنها را وادار به تامل كرد."

 

منابع

اعوانی، (۱۳۸۵). پژوهش در ایران دست به دامن آموزش شده است. گفتگو با خانم دکتر اعوانی، عضو هیات علمی و معاون پژوهشی موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران. هیأت حمایت از کرسی­های نظریه­پردازی، نقد و مناظره.

عمیدزنجانی، عباسعلی (۱۳۸۵). افزایش13درصدی حقوق اعضای هیات علمی از مهر كسری بودجه 3 میلیارد تومانی دانشگاه درسال جاری  پیوستن خیابان پورسینا به دانشگاه. خبرگزاری دانشجویان ایران، ۲۷/۶/۱۳۸۵.