قدر سلامتی را باید دانست که بهترین هدیه خداوند سلامتی (جسمی و روحی) است. مدتی طولانی است که از درد پای چپ به خاطر پاره شدن لیگامنت‏ها رنج می‏برم. بعد از چند دوره فیزیوتراپی و روزی یک‏ساعت دوچرخه‏سواری متاسفانه پای چپم نتوانست سلامتی کامل خود را به دست بیاورد، هرچند که فیزیوتراپی خیلی خوب بود و دوچرخه‏سواری را همچنان ادامه می‏دهم. پزشک معالجم، پروفسور اریک دمورتیر، سرانجام تصمیم به جراحی گرفت و قرار شد که پنجم اردیبهشت جراحی کنم. بعد از جراحی بایستی یک ماه و نیم پایم در آتل بماند و بعد از آن هم دو ماه فیزیوتراپی کنم تا بتوانم تا اواسط تابستان دوباره راه بروم؛ البته اگر به لطف خدا همه چیز به خوبی پیش برود. دوره سختی است. به قول یک پیرمردی: ما پیرمردها رفتن به بیمارستان و عمل جراحی برایمان راحت‏تر از آن زمانی است که پدر و مادر بیچاره می‏گفتند بلند شو برو مدرسه.

در مورد هدیه عضو بدن پس از مرگ هم نظرم عوض شده است. قدیما مخالف بودم که پس از مرگ اعضای خانواده‏ام و خودم اعضای بدن هدیه شود. اما آلان با هدیه اعضای بدن خودم پس از مرگم کاملاً موافقت کردم؛ دیگر برایم مهم نیست که در کدامین کشور دنیا بمیرم و باقی‏مانده اعضایم در کدامین خاک خدا به خاک سپرده شود.