مشاوره اطلاعاتی

پیشرفت و گسترش واژگان و ادبیات ملی یک رشته مستلزم نوشتن و واژه سازی به زبان ملی و بومی است.

هیچ آیین نامه یا قانون ملی و بین المللی نگفته است که یک نویسنده اجازه ندارد «اندیشه، فکر و سخن» خود را که در یک مقاله مطرح کرده  به زبان دیگری مطرح کند. اغلب سردبیران پس از انتشار با ترجمه مقاله نویسندگان به زبان های دیگر (به شرط ذکر منبع و ذکر نام نویسنده اصلی) موافقت می کنند و نویسندگان هم خوشحال می شوند اندیشه آنها به زبان دیگری هم مطرح شود، فقط یک نامه به عنوان مجوز نیاز است.

اگر ما ایرانی ها می خواهیم زبان ملی کشورمان (زبان پارسی) پاس داشته شود، باید در حوزه های علمی و فنی مباحث جدید را به زبان پارسی هم مطرح کنیم. اگر شما اعتقاد دارید که بحث هایی که به زبان انگلیسی نوشته شده اند نباید به زبان پارسی برگردانده شوند یا نباید خلاصه مطلب به زبان پارسی مطرح شود، چگونه انتظار دارید که چند دهه بعد زبان پارسی بتواند زبان علمی و فنی ایران باشد؟ اگر امروز کشورهای عرب شمال آفریقا در بیان اندیشه های خود به زبان عربی قاصرند به این دلیل است که زبان عربی هم فقیر مانده است و اندیشه های جدید به زبان فرانسه و انگلیسی مطرح می شوند و حتی وقتی حرف می زنند مجبورند، پنجاه درصد واژه های فرانسوی را وارد زبان عربی کنند. نوشتن به زبان ملی یک کشور برای پیشرفت و گسترش واژگان و ادبیات ملی هر رشته ای ضروری است.

 بازچاپ مقالات همایش

تمامی همایش های خارجی افتخارشان این است که بگویند که بهترین مقاله شما نویسندگان در نهایت در مجلات معتبر بین المللی چاپ خواهد شد و به این صورت پژوهشگران را ترغیب می کنند که برای آنها مقاله ارسال نمایند. پس، حداقل در این مورد می توان خارجی ها را الگو قرار داد. نمونه عینی هم زیاد است.

منظور از ترجمه در این جا، ترجمه و برگردان اندیشه به زبان دیگر است و طرف سخن من با کسانی نیست که اثر دیگران (کتاب و مقاله) را بدون مجوز نویسنده و ناشر ترجمه می کنند.