رتبه‌بندی دانشگاه ها گامی اساسی در تضمین سطح كیفیت آموزش و پژوهش است. در صورت تعیین شاخص­های درست و اساسی در رتبه­بندی، منجر به رقابت علمی بین دانشگاه­ها می­شود. رییس موسسه پژوهش و برنامه‌ریزی آموزش عالی وزارت علوم در باره رتبه­بندی دانشگاه­ها اظهار كرده است:

"در حال حاضر نیز دانشگاه‌ها به طور غیر ملموس توسط ذی‌نفعان رتبه‌بندی می‌شوند، به عنوان مثال، دانشگاه‌ها در زمان انتخاب رشته توسط داوطلبان، هنگام عقد قرارداد صنعت با دانشگاه‌ها با توجه به نوع توانمندی و امكانات و همچنین توسط انجمن‌های علمی رتبه بندی می‌شوند، با این حال وزارت علوم باید به منظور ایجاد رقابت مثبت و افزایش توانمندی و تشویق دانشگاه‌ها با طراحی‌ شاخص‌های خاص نسبت به رتبه بندی دانشگاه‌ها اقدام كند، در این راستا باید سعی شود برای ایجاد فضای رقابتی، دانشگاه‌ها را به ارتقای سطح علمی تشویق كرد" (به نقل از ایسنا).

شاخص‌های رتبه­بندی دانشگا‌ه‌ها عبارتند از:

شاخص­های آموزشی: تعداد دانشجویان حاضر، تعداد دانشجویان فارغ­التحصیل شده در مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا، تعداد دانشجویان بین­المللی، تعداد اعضای هیأت علمی، كیفیت آموزش، تعداد استادان عالی و تمام استاد، تعداد استادان بین­المللی.

شاخص­های پژوهشی: تعداد مقالات علمی بین­المللی، تعداد استناد به مقاله­های علمی، میزان اختراع­ها و پروانه­های ثبت اختراع، طرح‌های استراتژیك برای پیشرفت صنعت، فناوری و اقتصاد، تعداد جایزه­های کسب شده ملی و بین­المللی، تعداد جایزه­های کسب شده در نوبل.

شاخص­های پژوهشی معمولاً بر اساس روش­های علم­سنجی و کتاب­سنجی اندازه­گیری می­شوند. البته رتبه­بندی دانشگاه­ها نباید منجر به صدمه به دانشگاه­های در حال توسعه و دانشگاه­های شهرستان­ها شود و به نفع دانشگاه­های پایتخت تمام شود. برای نمونه، فرانسوی­ها اعتقاد دارند که رتبه­بندی دانشگاه­ها معنی ندارد، تمام دانشگاه­ها جزو سرمایه­های علمی کشورند باید از سطح آموزشی و پژوهشی قابل قبول برخوردار باشند و تمام  دانشگاه ها  در جذب بودجه، دانشجو، رابطه با صنعت و غیره برابرند.