مقاله­ای از دکتر حیدری خواندم، مرا به فکر فرو برد که چرا کشورهای انگلیسی زبان تعداد خود-استنادی آنها به نسبت سایر کشورها کمتر است؟ آیا به این معنی است که آنها خود-استنادی ندارند؟ یا نه این­که چون تعداد استنادهای خارجی آنها آنقدر زیاد است که تعداد خود-استنادهای آنها را کم جلوه می­دهد؟ نگاه شود به جدول زیر،  اگرچه داده­ها قدیمی است. اما جالب است.

رتبه بندی 50 كشور تولیدكننده مقاله در سال 1999 بر اساس درصد ارجاع به خود

رتبه

نام كشور

تعداد مقالات

درصد ارجاع به خود

1

اكراین

4362

53.14

2

ایران

1108

52.92

3

بلاروس

1241

51.10

4

رومانی

1677

49.46

5

چین

23843

45.62

6

روسیه

27257

45.20

7

بلغارستان

1624

44.43

8

اسلوواكی

1963

44.29

9

هند

18080

43.79

10

یوگوسلواكی

1115

43.67

 

 

42

استرالیا

21730

28.6

43

نیوزلند

4289

27.74

44

اسرائیل

9254

27.51

45

هلند

18975

26.99

46

سوئیس

14380

26.02

47

كانادا

33714

25.84

48

بریتانیا

72661

25.29

49

ایرلند

2645

24.79

50

آمریكا

252150

22.10

منابع

حیدری، اکبر (1385). رتبه­بندی دانشگاهها و چند نگرانی جدی. هیأت حمایت از کرسی های نظریه­پردازی.